بیستم عقرب؛ روزی که ستون زندگی‌ام فرو ریخت

روایت دلتنگی و وداع با پدرم

۲۰ عقرب، سخت‌ترین تاریخ زندگی من است؛ روزی که ستون زندگی‌ام را از دست دادم؛ روزی که هرگز از حافظه‌ام پاک نخواهد شد.من می‌دانم که مرگ حق است. به فرمان خداوند ایمان دارم و باور دارم که هر آنچه او بخواهد، همان خواهد شد. همه ما از آنِ خداییم و به سوی او بازمی‌گردیم؛ اما با تمام این باورها، هیچ‌گاه تصور نمی‌کردم روزی خبر رفتن پدرم چنین کمرشکن باشد.آن روز، وقتی خبر را برایم آوردند، گفتند: «اندیشمند، پدرت قضا کرده است.»گفتم: «چی؟»دوباره گفتند: «اندیشمند، پدرت قضا کرده، فوت شده است.»با ناباوری گفتم: «نخیر! پدرم صحتمند بود، جور بود!»اما وقتی صدای شیون خواهرم را شنیدم، وقتی فهمیدم پدرم از میان ما رفته است، دیگر چیزی در وجودم باقی نماند. ای وای دل از دل خانه‌ام کوچ کرد، کمرم شکست، چشمانم غرق اشک شد، گلویم از بغض بسته شد و صدایم در سینه‌ام گم گردید.خدایا! تو به من صبر بده، من چه کسی را از دست داده‌ام؟۲۰ عقرب سال ۱۴۰۴، روزی بود که امید دلم کوچید. احساس کردم تمام گوشه‌وکنار خانه و کاشانه‌مان بوی بی‌پدری گرفته است.ای وای از این خبر ناگهانی و این درد جان‌سوز!جگر آدم می‌سوزد، قلبش از تپش می‌ماند و زبانش از بیان آنچه در دل دارد، ناتوان می‌شود.چشمانت خیره می‌ماند، دستانت خالی می‌شود، و نعمت داشتن پدر، ناگهان از تو گرفته می‌شود.ای وای از دست دادن چنین نعمت بزرگی؛ چه جان‌کاه و دردناک است!وقتی در انتظار آمدن جنازه پدرم نشسته بودم، اشک می‌ریختم و در همان حال مادر، خواهران و برادرانم را آرام می‌کردم.برایم سخت بود که جسم بی‌جان پدرم را در تابوت ببینم.وقتی تابوت را از دور آوردند و بر زمین گذاشتند، جسم بی‌جان پدرم را بیرون کشیدند و چند لحظه‌ای نزدیک ما گذاشتند، دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم. فریادی از عمق جانم برخاست؛ نمی‌دانم دهانم تا کجا باز شد و صدایم تا کجا رفت.پرپر شدن پدر، جان‌کاه است. چگونه می‌توانی چشمان بسته پدرت را ببینی و باور کنی که دیگر هرگز به رویت باز نخواهد شد؟دوباره آرامم کردند. با خود گفتم:«ریحانه اندیشمند! تو نبودی که همیشه به دیگران می‌گفتی مرگ حق است؟ تو نبودی که مردم را به صبر دعوت می‌کردی؟ برخیز، آرام باش، به خودت بیا، مبادا خداوند از تو ناراضی شود.»دوباره نشستم. جسم بی‌جان پدرم را در آغوش گرفتم و آرام‌آرام اشک ریختم. مادرم، خواهرانم و احسان، برادرم را آرام کردم.قرآن کریم را برداشتم و تلاوت کردم.با خود گفتم: پدرم رفت؛ روحش شاد و بهشت برین جایگاه ابدی‌اش باد.پدرم را بوسیدم. او را از پیش ما بردند تا به خاک بسپارند.پس از آن برخاستم و از همه مردم خواستم قرآن تلاوت کنند، دعا بخوانند و بر روح پدرم صلوات بفرستند.از آن لحظه به بعد، تلاش کردم صبور باشم. دیگران را آرام می‌کردم، در حالی که دلم آتش گرفته بود. قلبم درد می‌کرد، اشک از چشمانم جاری بود و کوچه‌های دلم خالی مانده بودند.هنوز هم خالی‌اند...در میان آن همه اندوه، ندایی از اعماق دلم برخاست:«تو الگو هستی، اندیشمند! خداوند به تو صبر عطا کرده است. برخیز! ختم و فاتحه پدرت را با عزت و شکوه برگزار کن. مردمی را که برای ادای احترام می‌آیند، گرامی بدار؛ زیرا پدرت قدر مردم را می‌دانست و به آنان احترام می‌گذاشت.»و من برخاستم؛ نه به این معنا که دردم تمام شده بود، نه به این معنا که دلتنگی‌ام پایان یافته بود؛ بلکه به احترام نام پدرم، به احترام مردمی که او دوست‌شان داشت و به پاس تمام ارزش‌هایی که از او آموخته بودم.پدرم رفت، اما آموخته‌هایش ماند. صدایش خاموش شد، اما نصیحت‌هایش هنوز در گوش جانم طنین‌انداز است. جای خالی‌اش پر نشد و نخواهد شد؛ اما نام و یادش همیشه در قلبم زنده خواهد ماند.پدرم! بیستم عقرب برای من تنها یک تاریخ نیست؛ آغاز دلتنگی بزرگی است که پایان ندارد. تو از خانه رفتی، اما از قلب من هرگز نخواهی رفت.روحت شاد، ستون استوار زندگی‌ام. بهشت برین جایگاهت، پدر عزیزم.

با تمام دلتنگی‌هایم...

ریحانه اندیشمند

An Account of Longing and Farewell to My Father

November 11 is the hardest date of my life—the day I lost the pillar of my existence, a day that will never be erased from my memory.

I know that death is inevitable. I have faith in God's will, and I believe that whatever He wills shall come to pass. Indeed, we belong to God, and to Him we shall return. Yet despite all these beliefs, I never imagined that one day the news of my father's passing would be so devastating.

That day, when they brought me the news, they said, "Andishmand, your father has passed away."

I said, "What?"

They repeated, "Andishmand, your father has passed away. He has died."

In disbelief, I cried, "No! My father was healthy! He was perfectly fine!"

But when I heard my sister's wailing, when I realized that my father was truly gone from among us, something inside me shattered.

Oh, how my heart left the home of my soul. My back broke beneath the weight of grief. My eyes filled with tears, my throat tightened with sorrow, and my voice disappeared somewhere deep within my chest.

Oh God! Grant me patience. Who is it that I have lost?

November 11, 2025, was the day the hope of my heart departed. I felt as though every corner of our home had taken on the sorrowful emptiness of a fatherless house.

Oh, the agony of such sudden news, such soul-burning pain!

It burns a person from within. The heart seems to stop beating, and the tongue becomes incapable of expressing what lies inside.

Your eyes stare into emptiness, your hands are left with nothing, and the blessing of having a father is suddenly taken away.

Oh, to lose such a precious blessing—how unbearable, how deeply painful it is!

As I sat waiting for my father's body to arrive, tears streamed down my face. Yet even in that moment, I tried to comfort my mother, my sisters, and my brothers.

It was unbearable to imagine seeing my father's lifeless body inside a coffin.

When they brought the coffin from a distance and placed it on the ground, they lifted my father's lifeless body out and laid him near us for a few moments.

I could no longer control myself.

A scream rose from the depths of my soul. I do not know how wide my mouth opened or how far my voice carried.

To lose a father in this way is heartbreaking beyond words. How can you look at your father's closed eyes and accept that they will never open to look at you again?

Once more, they helped me calm down.

I said to myself:

"Rayhana Andishmand! Weren't you the one who always told others that death is inevitable? Weren't you the one who encouraged people to be patient? Get up. Be calm. Gather yourself. Do not let your grief become a reason for God's displeasure."

I sat down again.

I held my father's lifeless body in my arms and wept quietly. I comforted my mother, my sisters, and my brother Ehsan.

I picked up the Holy Quran and began to recite.

I told myself: My father is gone. May his soul rest in peace, and may the highest gardens of Paradise be his eternal home.

I kissed my father.

Then they took him away from us to lay him to rest.

Afterward, I stood and asked everyone gathered to recite the Quran, offer prayers, and send blessings upon my father's soul.

From that moment onward, I tried to remain patient.

I comforted others while my own heart was burning.

My heart ached. Tears continued to flow from my eyes, and the streets of my heart had become empty.

They are still empty...

In the midst of all that sorrow, a voice rose from the depths of my heart:

"You are an example to others, Andishmand! God has granted you patience. Rise! Honor your father's memory by holding his Quran recitation and memorial gatherings with dignity and grace. Treat those who come to pay their respects with kindness and honor, because your father valued people and treated them with respect."

And so I rose.

Not because my pain had ended.

Not because my longing had faded.

But out of respect for my father's name, out of respect for the people he loved, and in gratitude for every value he had taught me.

My father departed, but his teachings remained.

His voice fell silent, yet his advice still echoes in the depths of my soul.

The emptiness he left behind has never been filled, and it never will be.

But his name and his memory will live forever in my heart.

My father, November 11 is not merely a date to me. It marks the beginning of a great longing that has no end.

You left our home, but you will never leave my heart.

May your soul rest in peace, steadfast pillar of my life.

May the highest Paradise be your eternal home, my beloved father.

With all the longing in my heart...